وَبَراءَةٌ مِنْ عَذابِ الاخِرَةِ . وَالسَّلامُ اسْمٌ مِنْ أسْماءِ اللَّه تَعالى ، أوْدَعَهُ خَلْقَهُ لِيَسْتَعْمِلوُا مَعْناهُ فىِ المُعامَلاتِ وَالأماناتِ وَالإضافاتِ ، وَتَصْديقِ مُصاحَبَتِهِمْ فيما بَيْنَهُمْ وَصِحَّةِ مُعاشَرَتِهِمْ . وَإذا أرَدْتَ أنْ تَضَعَ السَّلامَ مَوْضِعَهُ وَتُؤَدِّىَ مَعْناهُ فَاتَّقِ اللَّه ، وَلْيَسْلَمْ مِنْكَ دينُكَ وَقَلْبُكَ وَعَقْلُكَ ، وَلا تُدَنِّسْها بِظُلْمَةِ المَعاصي ؛ وَلْتَسْلَمْ حَفَظَتُكَ ، [ أن ] لا تُبْرِمَهُمْ وَلا تُمِلَّهُمْ وَتُوحِشَهُمْ مِنْكَ بِسُوءِ مُعامَلَتِكَ مَعَهُمْ ، ثُمَّ صَديقُكَ ثُمَّ عَدُوُّكَ . فَإنَّ مَنْ لَمْ يَسْلَمْ مِنْهُ مَنْ هُوَ الأقْرَبُ إلَيْهِ فَالأَبْعَدُ أوْلى . وَمَنْ لا يَضَعُ السَّلامَ مَواضِعَهُ هذِهِ ، فَلا سَلامَ وَلا تَسْليمَ [ خ . ل : سلم ] وَكانَ كاذَباً في سَلامِهِ وَإنْ أفْشاهُ فِي الخَلْق . . . » « 1 » .

--> ( 1 ) - « امام صادق عليه السلام فرمود : معناى سلام در پايان هر نماز ، امان است ؛ يعنى هركس امر خدا و سنت پيامبرش را با خشوع قلبى در مقابل خدا به جاى آورد ، از بلاى دنيا در امان و از عذاب آخرت بر كنار است . و « سلام » نامى از نام‌هاى خداوند تعالى است كه در ميان خلق خود به وديعت نهاده تا معنا و محتواى آن را در دادوستدها ، امانتدارىها و در روابط با هم ، و براى تأييد و تصديق همنشينىها و صحّت آميزش و معاشرتشان به كار برند . اگر خواستى « سلام » را جاى خود نهى و ( حق ) معناى آن را ادا كنى ، بايد از خدا پروا كنىو دين ، دل و عقلت از ( گزند و آسيب ) خودت در سلامت باشد و آنها را به تيرگى گناهان نيالايى ؛ و بايد فرشتگان نگهبانت را سلامت بدارى ، آنها را نيازارى و ملولشان نسازى و با بدرفتارى با ايشان آنان را از خود نترسانى ؛ آنگاه دوستت و سپس دشمنت ( بايد از جانب تو در سلامت باشند ) كه هر كس نزديك‌ترين كس به او از دست او در سلامت نباشد ، به طريق اولى دورترين كس از او در سلامت نخواهد بود . و كسى كه سلام را در اين جايگاه‌هايش ننهد ، ( او را ) نه سلامى است و نه تسليمى . [ نسخه : و نه سِلمى ] و در سلام گفتنش دروغگو است هر چند بلند و آشكار در ميان مردم سلام بگويد » . ( مصباح الشريعة ، ص 95 ، الباب الثالث و الأربعون في الإسلام ؛ شرح مصباح الشريعة ، گيلاني ، ص 119 ، الباب الثامن عشر في الإسلام ؛ رسائل الشهيد الثاني ، أسرار الصلاة ، ص 135 ؛ بحار الأنوار ، ج 82 ، ص 307 ، حديث 12 )